غزل شمارهٔ ۵۹۰۱

برداشت: از سر ناامیدی فریاد می‌زنم که بخت کم‌رمق من اجازه نمی‌دهد تو را به تنگی در آغوش بگیرم.

برداشت: کجا بختی خوشحالی‌ام که در آن صبح، دستی به دعا بلند کنم مانند سر زلفی که به سمت آسمان می‌رسد.

برداشت: من در محفل تو مانند پروانه‌ای هستم که شعله امیدم همان شمعی است که در خلوت ویژه‌ات می‌درخشد، حتی اگر چیزی برای ارائه ندارم.

برداشت: من این دست نوشته زیبا را که از موهای تو دیدم، می‌دانم که به راحتی نمی‌تواند مشکلی از کارم را حل کند.

برداشت: در سرنوشت من وجود ندارد که به دور تو بیفتم؛ زیرا من همچون گرد و غبار یتیمی هستم که بر زمین نشسته و نتوانسته حرکت کند.

برداشت: دلنشین‌تر از زیبایی‌های لب و خط دور گوش تو هستم، هرچند که در میانه‌ی جشن تو، به حقارت افتاده‌ام.

برداشت: بدون وجود خار، نمی‌توانم گلی بچینم؛ چرا که مثل آبله که در پرده پنهان است، بهار من هم در خفاست.

برداشت: از من سوال نکن که چرا به درون خودم رفته‌ام، چون احساس می‌کنم مانند غنچه‌ای که در حال بسته شدن است، در این فضای سبز محدود محاصره شده‌ام.

برداشت: من افراد نادان را بی‌خبر نمی‌دانم، زیرا در واقع به نقطه‌ای رسیده‌ام که آغاز و پایان در هم تنیده شده‌اند و من همچون آتشی در دل این وضعیت هستم.

برداشت: بسیار خوب است که تنها سادگی و صداقت در دستم هست، مانند آینه‌ای که از جذابیت این دنیا بی‌خبر است.

برداشت: من از آسمان انتظار هیچ توجه و زیبایی ندارم، زیرا زیبایی و روشنی واقعی از درون خودم سرچشمه می‌گیرد.