غزل شمارهٔ ۵۸۹۸

برداشت: من آنقدر حال و طاقت ندارم که به مسائل دیگری فکر کنم. چه راهی برایم باقی مانده است تا به سفر فکر کنم؟

برداشت: من که از دل و جان قوی هستم و پر از انگیزه و انرژی، تا کی باید به دنبال این گروه و قافله‌ای بروم که قدرت و شجاعت ندارند؟

برداشت: اگر از من درباره نتیجه و دستاورد سرگشتگی‌ام بپرسند، به آنها پاسخ می‌دهم که دچار حیرت و شگفتی شده‌ام و حتی ممکن است از شدت احساس به زمین بیفتم.

برداشت: هرگاه که از خضر جدا نشوم، در مسیر توکل و اعتماد به خدا، با هر قدم که با عصا برمی‌دارم، بیشتر به جلو می‌روم.

برداشت: من مانند گلی هستم که به هیچ کس دیگری وابسته نیستم و در زمان برداشت، به خودم افتخار می‌کنم.

برداشت: آن دست دشمن در این دریاچه خونی است که از تلاطم هر موج، من به دام دیگری گرفتار می‌شوم.

برداشت: من صدها نامه در حسرت می‌نویسم و از غیرت و شجاعت خود مانند شهبازی می‌شوم که در پی نامه‌ای افتاده‌ام.

برداشت: ای ابر، به من آب و روزی بده تا شکسته دلم سیراب شود. نمی‌خواهم که به دست انسان‌های بخیل و تنگ‌نظر بیفتم و به آزار و زخم دلم دچار شوم.

برداشت: اگر من از گوشه تنهایی‌ام بیرون بیایم، مثل روزی خواهد بود که هنرمندان بزرگ در مکان‌های مهم حضور دارند.