غزل شمارهٔ ۵۸۹۶

برداشت: شما به خاطر بی‌توجهی و عجله‌کردن در طلب علم و درک، دچار مشکل و رنج شده‌اید و این باعث شده که خواب و آرامش شما از بین برود.

برداشت: دلم به شدت می‌سوزد و دچار پریشانی است، مثل سگی که بی‌خانمان و سرگردان به این سو و آن سو می‌رود و در جستجوی چیزی است که وجود ندارد، شبیه به موج آب در خیال.

برداشت: من با اشک و اندوه خود مانند باده‌ای رنگین هستم، هر چند که بوی کباب من باعث مستی و خوشی دیگران شده است.

برداشت: در محفل من نوشیدنی تلخی هست که در عین تلخی، زندگی‌بخش است و نمی‌توان از چشمه کوثر، که نماد پاکی و بهشت است، آن را دور ساخت.

برداشت: آه، حسرت می‌خورم بر سرنوشت خودم که مانند دانه‌ای در خاک نمناک و شور بی‌نتیجه می‌ماند و اشک‌های باران هدر می‌روند.

برداشت: من از بخشش و کرم پیر مغان ناامید نیستم، زیرا در میان مشکلات و سختی‌ها همچون یک حباب در دریا به سر می‌برم و می‌دانم که می‌توانم به آرامش برسم.

برداشت: چون صبح دمیده و جانم در درونم حس شده، این روزهای روشنی که در زندگی دارم را به عنوان سرمایه‌ای برای محاسبه روزگارم می‌بینم.

برداشت: زندگی من به طولانی شدن انتظار و ماندن در یک جا وابسته است؛ هرچند که مانند برگ‌های پاییزی، آماده‌ام هر لحظه حرکت کنم.

برداشت: هر کس که با من تلخی کند و از من دوری جسته باشد، دیگر نمی‌تواند به هوش و خرد من دست پیدا کند.