غزل شمارهٔ ۵۸۹۵

برداشت: ما غم و درد خود را به کسی که در مقام و قدرت است، نشان نمی‌دهیم و خود را در برابر دنیا و مشکلات‌مان به نمایش نمی‌گذاریم.

برداشت: ما در دل خود شور و عشق را پنهان می‌کنیم و نمی‌گذاریم این دیوانگی به دامن هامون، جایی که پر از زیبایی و جذابیت است، راه پیدا کند.

برداشت: ما با وجود درد و رنجی که از طعنه و سرزنش مردم می‌کشیم، به آن قانعیم و مانند مجنون، به کسی اهمیتی نمی‌دهیم.

برداشت: اگر دریا به جام ما مروارید می‌دهد، ما هم مانند آسمان از صبر و حوصله بیرون نمی‌آییم و آن را در خود نگه می‌داریم.

برداشت: ما از زیبایی چهرهٔ طلایی خود به دلیل ثروت و دارایی‌مان خوشحالیم و این گنجی که داریم، هرگز به خاک تاریک و زندگی فقیرانهٔ قارون نمی‌ارزد.

برداشت: هر ظلمی که در مورد می‌نوشی وجود دارد، قابل قبول نیست. ما هرگز جای شراب را به فلسفه نمی‌دهیم.

برداشت: ما از مقدار تلخی که در مستی داریم، به خاطر ترس از بوسه زدن بر لبان زیبایی، دیگر لب به نوشیدنی نمی‌زنیم.

برداشت: ما به خاطر رنج و سختی‌های زیاد، قلب‌مان پر از درد و غم شده است و به راحتی نمی‌توانیم این کاسه‌ی پر از خون را رها کنیم.

برداشت: ما در جستجوی چیزی هستیم که بسیار بیشتر از درخشش یک تجلی به نظر می‌رسد، و با وجود اینکه دل‌مان به شدت می‌تپد و نگران است، هرگز از این هدف دست نمی‌کشیم.

برداشت: به خودت برگرد و درنگ کن، چرا که ما چون گرداب در حال گردشیم. ما مانند امواجی که به لب جیحون می‌رسند، بوسه‌ای نمی‌زنیم.

برداشت: هرچند در درون خود رنج و دردهای زیادی داریم، اما همچنان به ظاهر زیبایی و آرامش نشان می‌دهیم و آن را به دیگران نمایش نمی‌دهیم.