غزل شمارهٔ ۵۸۹۲

برداشت: ما به هر کسی محبت و توجه نمی‌کنیم، مانند شعله‌ای که به هر گیاهی حرارت نمی‌دهد.

برداشت: مردم نرم و ملایم هستند و ما به خاطر زیبایی خودمان از لباس حرير استفاده می‌کنیم و به دنبال لباس‌های گران‌قیمت از جنس اطلس نیستیم.

برداشت: ما همچون آفتاب به دور خود می‌چرخیم و همانند سایه، از کسی پیروی نمی‌کنیم.

برداشت: ما از پس هزاران مشکل و دشواری برآمده‌ایم و دیگر تحت تأثیر افکار منفی و محدود کننده قرار نمی‌گیریم.

برداشت: ما مانند سبویی هستیم که بر دوش کسانی که در پی نوشیدن‌اند حمل می‌شود و در میکده، نسبت به هیچ‌کس توجهی نداریم.

برداشت: اگر سیل به خانه ما بیاید، ما کوچه را به آن می‌دهیم و زیر طاق خانه‌ام را زخمی نمی‌کنیم.

برداشت: ما مانند کمان‌هایی هستیم که بر دوش افراد حرکت می‌کنند. جرأت ما همانند تیری است که از کمان رها می‌شود و به هدف می‌زند. از این رو، سفر و گشت و گذار را متوقف نمی‌کنیم.

برداشت: ما به طعمه کسانی که در خصلت خوددودو دارند و منت به دل دارند، با حرص و طمع مانند کرکس دست نمی‌زنیم.