غزل شمارهٔ ۵۸۹۱

برداشت: من از خودم دور می‌شوم و به یاد تو مشغولم، در کوه قاف به دنبال شکار پری‌ها هستم.

برداشت: هر نوع خدمت و بندگی که از دست ما برآید، نسبت به گل‌های زیبا و خوشبو مانند سرو و سوسن، بدون هیچ قید و شرطی ارایه می‌دهیم.

برداشت: از شدت اشتیاق و محبت، مانند سیلابی که در بهار جاری می‌شود، در کوه‌ها و دشت‌ها ناله و فریاد سر می‌دهیم.

برداشت: در لحظات شادمانی، دشمنی در دل وجود دارد و پیروزی ما در این پیروزی مشترک با مردم، به معنای یاری رساندن به خود در زمان ناامیدی و شکست است.

برداشت: ما از دشمنان خود دریغ نمی‌کنیم و آب خود را نیز برای آنان خرج می‌کنیم، زیرا ما عابدان را به میکده راهنمایی می‌کنیم.

برداشت: در آینده حیات، لذتی نخواهیم داشت، بنابراین با یادآوری لذت‌های گذشته، دل خود را شاد می‌کنیم.

برداشت: ما در دنیای خود را به حسادت می‌شناسیم، حتی اگر با کلام تلخ، شیرینی احساسات و محبت را از میان ببریم و مانند فرهاد به دل کوه بتازیم.

برداشت: وقتی توجه ما به هر جا معطوف شود، آن مکان را آباد و رونق می‌بخشیم.