غزل شمارهٔ ۵۸۹۰

برداشت: این تلاش و اراده از کجا آمده است که ما بتوانیم با آن معشوق بی‌نظیر، دل‌هایمان را یکی کنیم و منزلی مشترک بسازیم؟

برداشت: بیایید مانند انگور آب شویم و از تأثیر شراب هزاران مشکل و گره را به یک چیز ساده تبدیل کنیم.

برداشت: مجنون به عشق لیلی دچار شده و حالا به جایی رسیده که دیگر نمی‌توان میان آن‌ها فاصله‌ای گذاشت. عشق آن‌قدر قوی است که هیچ نشانه‌ای از جدایی باقی نمانده و می‌خواهند به یک حقیقت واحد تبدیل شوند.

برداشت: ما هنوز به روشنایی شمع دست نیافته‌ایم، زیرا تنها یک مرحله با قلب سرد و سنگی فاصله داریم تا بتوانیم جمعی را در کنار هم داشته باشیم.

برداشت: ممکن است به لطف فرد بخشنده‌ای از طریق ناتوانی خود، دست به دامن کسی بزنیم که محتاج است.

برداشت: هیچ دیوانه‌ای نمی‌تواند از بند رهایی یابد، اگر ما پیچیدگی‌های خود را به زنجیرها یکسان کنیم.

برداشت: ما امیدواریم که همچون مردان، در این زمینه با کشتن، رقص خود را چون مرغ بریده یکی سازیم.

برداشت: چطور می‌توانیم عقل را با جنون عشق بسنجیم؟ صائب، چطور می‌توانیم حق و باطل را یکی در نظر بگیریم؟