غزل شمارهٔ ۵۸۸۸

برداشت: بیدار شوید تا از دنیای ظاهری خارج شویم و به آگاهی و حقیقتی که در سراغ خرابات است، برسیم.

برداشت: اگرچه قافله ای در کار نیست، اما ما با شوقی زیاد حرکت می‌کنیم و دیگران را از این سفر آگاه می‌سازیم.

برداشت: تا زمانی که آثار افراد موفق و پرتلاش در زندگی‌امان وجود دارد، می‌توانیم این مسیر دشوار را روشن کنیم و از آن عبور کنیم.

برداشت: ما مانند موری که در فضای شیرین شکر پرواز می‌کند، بال‌هایمان را به هم می‌زنیم و از آسمان عبور می‌کنیم.

برداشت: اگر روزگار ما را به سختی وادار کند، در صبحدم با ناله و آه بیدار خواهیم شد و با آن مقابله خواهیم کرد.

برداشت: ما به زودی از این سرزمین فریب و نیرنگ خارج می‌شویم و چون بوی پیراهن یوسف به ما برسد، به سوی سرزمین کنعان حرکت خواهیم کرد.

برداشت: از نسل آتش، اراده‌ای برای پرواز به اوج فانی شدن به مانند جرقه‌ای بگیریم.

برداشت: هرچند دیگران در مورد مسیر و گفتگو نظراتی داشته‌اند، ما تصمیم داریم خودمان راه را طی کنیم و صحبت‌هایمان را کوتاه و مختصر نگه داریم.

برداشت: از آفتاب لباس و پوشش بگیریم، مانند مسیح که از جامه آبی آسمان بیرون می‌آید و به سوی بلندای آسمان صعود می‌کند.

برداشت: باد به سرعت شدت می‌گیرد و نفس را قطع می‌کند، پس بهتر است که دامن خود را به دامن موج خطر وصل کنیم.

برداشت: یا مانند موجی که بر روی ساحل می‌خورد محو و ناپدید شویم، یا همچون حبابی که از اعماق دریا برآمده و سپس متلاشی می‌شود.

برداشت: تا زمانی که می‌توانیم به دنیای معانی و مفاهیم عمیق برویم، چرا باید وقت خود را صرف دنیای ظواهر و اشیاء کنیم؟