غزل شمارهٔ ۵۸۸۷

برداشت: وقتی صبح می‌رسد، با دل شکسته خنده می‌زنیم و در میان غم و درد، ناله‌ای خالص و بدون آلودگی می‌کنیم.

برداشت: هر جایی که مشکلات و چالش‌ها سر برآورده‌اند، ما مانند حباب‌هایی که در آب هستند، دچار شکاف و آسیب می‌شویم.

برداشت: انسان به هیچ سطحی از موفقیت و تلاش قانع نمی‌شود و برای رسیدن به آرزوهایش همیشه در تلاش و کوشش است، مانند کسی که با دقت و حساب به انجام کارهای خود می‌پردازد.

برداشت: در هوای سرد و نامناسبی که هیچ گرمایی ندارد، تلاش می‌کنیم تا با قدرت فهم و شعور خود، حرارتی ایجاد کنیم.

برداشت: ما مانند کاروانی از شن‌ها هستیم که هرگز به مقصد نمی‌رسیم، حتی اگر به اندازه‌ی یک قطره بر روی زمین اثر بگذاریم.

برداشت: ناخن رقیب نمی‌تواند به قلب شیشه‌ای ما آسیب بزند، ما بر آسمان ضربه می‌زنیم و آن را به چالش می‌کشیم.

برداشت: صائب، در اینجا به این موضوع اشاره می‌کند که چه ظلم و ناروایی به ما می‌رسد که در حال نوشیدن شراب و استعمال تریاک هستیم. انگار این لذت‌های زودگذر در مقابل غبن‌ها و مشکلاتی که دچارشیم هیچ ارزشی ندارند.