غزل شمارهٔ ۵۸۸۶

برداشت: ما مانند آینه‌ای هستیم که درخشش نور را نمایش می‌دهیم، اما با قدرتی که داریم، به کوچک‌ترین موجودات نیز آسیب می‌زنیم.

برداشت: ما بر روی دار نشسته‌ایم و در حال نوشیدن شراب از شرابخانه منصور هستیم.

برداشت: مدت زیادی باید منتظر بمانیم تا آرزوها به حقیقت بپیوندند. در واقع، ما فقط با تلاش و امید، مانند زنبور به جمع‌آوری گل‌ها می‌پردازیم تا زندگی‌مان را شیرین کنیم.

برداشت: هر جا که موهای زیبایت را به شکل کمان درآوری، با چشمانم در تاریکی شب، طعنه و بازی می‌کنم.

برداشت: ما دلش را با سخنان سخت آزار می‌دهیم و از نادانی، به درخت کوه طور سنگ پرتاب می‌کنیم.

برداشت: در اینجا کلیم نتوانسته است مجوز پرواز را به دست آورد. بنابراین، بیهوده بال و پر خود را به هم می‌زنیم و از دور آواز سر می‌دهیم.

برداشت: این ناله‌ها و صداهای شوق‌آفرین که از دل و جان برمی‌خیزد، نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق من است. من این عواطف را از روی عشق به پرنده‌ای که در نشابور می‌خواند، بیرون می‌آورم.