غزل شمارهٔ ۵۸۸۵

برداشت: من با آن چشمان شیطنت‌آمیز و هوس‌انگیز آشنا نیستم، زیرا مانند حبابی هستم که در برابر باد اسیر و گرفتار شده‌ام.

برداشت: من از بی‌قراری دل خود پیروی می‌کنم، مانند کاروانی که در بیابان به دنبال راهنمایی می‌گردد و در تلاش است تا راه خود را پیدا کند.

برداشت: من در زیر زبانم سنگی از صبر دارم، مانند خضر که در جستجوی آب حیات است.

برداشت: من دیوانه‌ام، اما فقط به دو زلف یار آشنا هستم و به هیچ چیز دیگر وابسته نیستم.

برداشت: من هیچ اصلاحی در وضعیت ناخوشایند و آشفته‌ام انجام نمی‌دهم و از عواقب و نتایج روز آخرت نیز در امان نیستم.

برداشت: من مثل یک غنچه هستم که در بوستان، دستم را به سمت آستین خود دراز کرده‌ام و به آرامی در حال حرکت هستم، درست مانند نسیمی که به آرامی در حال وزیدن است.

برداشت: در برابر زندگی ساده و قناعت‌آمیز نشسته‌ام و درپی سایه‌ای برای آرامش و آسایش هستم.

برداشت: بی‌قراری به صورت ندا و فریاد خود را نشان می‌دهد، هرچند که مانند بوی گل که از خود گل جدا شده است، احساسات واقعی‌ام را نمی‌توانم به راحتی ابراز کنم.

برداشت: با وجود اینکه اعتبار و آبرویم به خطر افتاده، از اینکه بخشی از من تحت تاثیر این دنیا و مشکلاتش قرار گرفته، خجالت‌زده‌ام.

برداشت: سفر من خارج از محدودیت‌های آسمان است و مانند انسان‌های ضعیف و پست، با زمین آشنایی ندارم.

برداشت: من نقش آرزوها و خواسته‌هایم را از دل خود پاک کرده‌ام، مانند اینکه در دنیای تعلقات و وابستگی‌ها تکه‌تکه شده‌ام و دیگر تحت تأثیر آن‌ها نیستم.

برداشت: من آب حیات را به خضر می‌دهم، چون بار منت اهل بخشش را به دوش می‌کشم.

برداشت: من به خاطر بی‌پرده‌گی و بی‌ثباتی برخی افراد، خود را نخواهم آلود. نمی‌خواهم در معاشرت با کسانی که آرامش و ثبات ندارند، شریک شوم.

برداشت: من به حساب عمر و زندگی خود نمی‌رسم، چرا که هر لحظه‌ای که با یاد خدا سپری شود، برایم ارزشمند است.