غزل شمارهٔ ۵۸۸۱

برداشت: تا کی باید به خاطر لذت و خوشی، خود را به زحمت بیندازیم؟ چرا باید از دل دریا تلخی‌ها را برای به دست آوردن جواهرات بکشیم؟

برداشت: ما توانایی این را نداریم که تیر تو را از سینه‌ات بیرون بکشیم، جز اینکه از عمق ناتوانی‌مان آهی بکشیم.

برداشت: ما به بوی گل راضی نیستیم و مانند پرنده‌ای خوش‌صدا، سرو را زیر بال خود می‌کشیم.

برداشت: قبل از آن که خورشید حوادث بر افرازده شود، ما خود را از خمیدگی به سایه کوه و دشت می‌کشیم.

برداشت: بختی را دریاب که بتوانیم لباس کثیف جسم را در چشمه‌ساری با تیغ از آب گل‌خیز بشوییم.

برداشت: خون دیگر در بدن ما زندگی و شادابی ندارد؛ چون از ناامیدی و تلخی به شدت رنج می‌بریم. چه نیازی است که بیشتر خود را آزار دهیم؟

برداشت: وقتی که شمع می‌سوزد و اشک‌هایش سرازیر می‌شود، باعث می‌شود که نور فانوس نیز در آن فضای خاص بیشتر و زیباتر به چشم بیاید. این جمله نشان‌دهندهٔ تأثیر احساسات و زیبایی‌های درونی بر محیطی است که در آن هستیم، به ویژه زمانی که در جمعی قرار می‌گیریم که ارزش‌های گرانبهایی را با هم به اشتراک می‌گذاریم.

برداشت: جای آن سگ که به خاطر وجود ما در تنگناست، بسیار محدود است. بیایید که بار خود را به مکانی دیگر منتقل کنیم.