غزل شمارهٔ ۵۸۸۰

برداشت: ما مانند خارهایی هستیم که حرکتی در آتش ایجاد می‌کنند و در واقع، وجود ما همانند آتش است که با نازکی مژگان ما تیزتر می‌شود.

برداشت: ما در زمانی که زنده و شاداب هستیم، مانند گل‌های بهاری هستیم، اما زمانی که پژمرده می‌شویم، همچون خارهایی می‌شویم که آتش رگ جانمان را در بر می‌گیرد.

برداشت: ما از درد و غم عشق هیچ شکایتی نداریم، چون آتش ما مانند آتش بچه‌ی مدرسه‌ای است که بی‌خبر از اهمیت آن فقط می‌سوزد.

برداشت: ما در حالت جوانی و ناپختگی مانند غنچه هستیم، و عشق را در دل خود پنهان کرده‌ایم. اما زمانی که به کمال برسیم و شکوفا شویم، به مانند گلستانی از آتش خواهیم بود.

برداشت: بال پری به خاطر غیرت ما به زمین می‌زند، همچون پروانه‌ای که زیر چتر سلیمان، شعله‌ور است.

برداشت: ما دلمان گرفته است و حالتی مانند پروانه داریم. روزها و شب‌ها مانند شمعی در آتش می‌سوزیم و درگیر مشکلات و دردها هستیم.

برداشت: ما از اشک گرم، که نشانی از زندگی دارد، شکل گرفته‌ایم و خاک را با آتش سردی که از وجود گل‌ها به وجود می‌آید، پر کرده‌ایم.

برداشت: ما تنها خاشاکی هستیم که در آتش عشق می‌سوزد و از پیچ و تاب زلف پریشان ناراحت نمی‌شویم.

برداشت: از دل ما که به عشق و احساسات گرم است، مانند لاله‌ای که در آتش می‌سوزد، می‌تراود. هرچند که افراد نادانی وجود دارند که نمی‌توانند عمق این عشق را درک کنند.

برداشت: از ما چیزی نخواهید که مانند دانه‌ای از سپند، که به باد افتاده، در آتش به‌سر می‌بریم و بی‌نهایت ناپایداریم.

برداشت: حالا که ما در گلی تر از دامن خود آب می‌ریزیم، نشان‌دهنده این است که هرچند در عمق جان‌ خود آتش داریم، اما زندگی‌مان پیوسته با لطافت و زیبایی همراه است.

برداشت: نیکو نیست که کباب ما که از اشک‌های سرخ لاله به نمک آغشته شده، بسوزد.

برداشت: ما به اندازه‌ای گرفتار و دلسردیم که امیدی به نجات نداریم. در واقع، مانند افرادی هستیم که در حال خوابیدن هستند و در دامن آتش قرار داریم.

برداشت: چشم ما به دنیای دیگر دوخته شده و از این دنیای خاکی فاصله گرفته، مانند دودی که در طوفان و گرمای آتش بیابان پراکنده می‌شود.

برداشت: ما به خاطر درد و رنج ناشی از عشق، شوق و حرارت خاصی داریم. مانند شمعی که به خاطر آتش، همچنان روشن و زنده است.

برداشت: درد و عشق در وجود ما جاری است و احساسات ما همانند شعله‌های شمع، جان و زندگی ما را روشن می‌کند.

برداشت: پروانه‌ها با وجود ما به زندگی جاودان دست می‌یابند، همان‌طور که شمع می‌سوزد و نوری می‌بخشد. ما همانند خضر، به چشمه زندگی جاوید و آتشین دسترسی داریم.

برداشت: کیست که بر آتش ما آب بریزد؟ صائب چنین است که ما تشنه‌امان طوفان آتش است.