غزل شمارهٔ ۵۸۷۹

برداشت: گاهی در حالتی هستیم که اشک می‌ریزیم و گاهی در شرایطی که به سختی در آتش احساساتمان گرفتاریم. ما از نافرمانی و تمرد از خواسته‌های نفس سرکش خود رنج می‌بریم.

برداشت: هدف تیرهای ما از کجی و انحراف، به پای بوس کسی تبدیل شده است، و ما به خاطر این انحراف، مانند زندانی در ترکش هستیم.

برداشت: موجی از سراب در دل شب آرام گرفته است و ما در طول روز و شب به خاطر آرزوهای طولانی‌امان در struggle و تلاش هستیم.

برداشت: اگر از وجود ما گلی شکوفا نشود، مانند خاری خواهیم بود و جسم ما همانند زنجیری ضعیف است که آتش را به حرکت درمی‌آورد.

برداشت: در ظرفی که حاوی گل لاله است، نمک سردی‌های پاییزی ما ریخته شده است و ما از شراب غرور همچنان شاد و سرمست هستیم.

برداشت: گل‌ها را از سرنوشت خوشی و بیداری غافلان چیدند، اما ما مانند خواب‌های نامنظم و آشفته به سر می‌بریم.

برداشت: وقتی از خودمان آگاه می‌شویم، به دیو درونمان پی می‌بریم؛ اما وقتی نسبت به خود بی‌خبر می‌شویم، از وجود زیبای خود احساس بیگانگی می‌کنیم.

برداشت: صائب، مانند موجی که بر روی دریای بی‌کران در حال حرکت است، همیشه در حال جستجو و کشمکش برای حفظ آرامش و خوش‌نامی خود هستم.