غزل شمارهٔ ۵۸۷۸

برداشت: برای رسیدن به مقصد اصلی خود که همان حقیقت و معنای عمیق زندگی است، باید از مراحل و ظواهر دنیوی بگذریم. تا زمانی که درگیر جسم و مادیات باشیم، به این منزل مقصود دست نخواهیم یافت.

برداشت: نه باورهای ما درست است و نه زندگی‌مان کامل؛ ما از حقیقت گذر کرده‌ایم و به دروغ نمی‌رسیم.

برداشت: ما تلاش می‌کنیم و در برابر مشکلات با اراده پیش می‌رویم، حتی اگر به هدف نهایی خود نرسیم.

برداشت: اگر در کارها با عجله و شتاب حرکت کنیم، به نتیجه نخواهیم رسید و به هدف نهایی نمی‌رسیم.

برداشت: خونی که در بدن ما بود، پس از سوختن مانند نفس از بین رفته و با وجود بخت بدی که داریم، هنوز به قاتل خود نمی‌توانیم برسیم.

برداشت: ما دست خود را از زنجیره‌ی یاد خدا کوتاه کرده‌ایم و هر روز به گونه‌ای است که به صد دل شاد نمی‌شویم.

برداشت: این‌گونه که حوادث و مشکلات ما را تعقیب می‌کنند، مانند کشتی‌ای که از حباب ساخته شده، نمی‌توانیم به ساحل امن برسیم.

برداشت: در این فضای که هر چیز به هم مرتبط است، ما به دلیل تنبلی از ویژگی‌های طبیعی خودمان دور مانده‌ایم.