با هر که شکوه از دل افگار می بریم
مجروح را به سیر نمکزار می بریم
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تجربیات خود میپردازد. او اشاره میکند که وقتی از دل غمناک خود شکایت میکند، به جایی میرود که درد را تسکین دهد. او موضوعاتی مانند تلاش و زحمت، بیداری از خواب و کسب فیض را مطرح میکند و تأکید میکند که عشق و زیبایی در زندگی باید آشکار شود. همچنین، شاعر به رابطهاش با دنیا و دنیای مادی اشاره میکند و نشان میدهد که او به جای جمعآوری ثروتهای مادی، به دنبال ارزشهای معنوی و عشق است. در نهایت، او تأکید میکند که در وجود خود چیزی از دنیا ندارد و همه چیزش را به عشق و زیبایی نسبت میدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
منت بود بر آینه صاف ما گران
از بخت سبز زحمت زنگار می بریم
پوشیدن نظر ز جهان، باز کردن است
از خواب، فیض دولت بیدار می بریم
لفظ از ظهور معنی روشن حجاب نیست
ما فیض صبحدم ز شب تار می بریم
در مه ز نور مهر توان فیض بیش برد
ما از نقاب لذت دیوار می بریم
مرغ چمن ز چاک گریبان گل نیافت
فیضی که ما ز رخنه دیوار می بریم
از گوشه ای که نیست در او ره خیال را
ما فیض گوشه دهن یار می بریم
در دست ما ز مال جهان نیست خرده ای
دایم خبر به خانه ز بازار می بریم
تا دست خود ز باده گلرنگ شسته ایم
صائب خجالت از رخ گلزار می بریم