غزل شمارهٔ ۵۸۷۴

برداشت: اگرچه به خواسته‌ام نرسیدم و آنچه دلم می‌خواست به دست نیامد، اما به لطف تلاش و اراده‌ام از این وضعیت دشوار خارج شدم.

برداشت: مردم از وجود ما بهره‌مند می‌شوند، همان‌طور که درختان سرو و بید در سایه‌ی ما زندگی می‌کنند، اگر ما در زندگی‌مان بی‌ثمر و بی‌فایده باشیم.

برداشت: قلم ما از تلخی و درد به زهر سبز تبدیل شد، اما این زهر به گونه‌ای بود که وقتی به دیگران رسید، مانند شکر به مزه آمدیم.

برداشت: عمر ما مانند برقی در حال گذر است، چرا اینقدر بی‌جهت و با شتاب به این دنیا آمده‌ایم و فقط برای گذراندن این زمان کوتاه؟

برداشت: در روزی که از بند وابستگی‌ها آزاد شدیم، آسمان دنیا به پای ما افتاد و همه چیز زیر تاثیر ما قرار گرفت.

برداشت: ما در زندگی سختی‌های زیادی کشیدیم و به تجربه‌های بالایی دست یافتیم. برای رسیدن به این درجات، حتی از جان خود گذشتیم و بر مشکلات غلبه کردیم.

برداشت: ما بارها و بارها تلاش کردیم تا مانند آب صاف و زلال، در نظر دیگران با ارزش و درخشان باشیم.

برداشت: وقتی که شراب به آب تبدیل شد و ما زیر فشار آن، به شدت آسیب دیدیم، بالاخره به جایی رسیدیم که از حریم دلخواه‌مان بیرون آمده و به لب ساغر نزدیک شدیم.

برداشت: روزهایی که ما به این دنیا آمدیم، مثل عود که در آتش برافروخته می‌شود، باعث خوشحالی و شگفتی زمانه گردید.

برداشت: حسودان با چشمان حسادت ما را عذاب دادند، هرچند که ما با عطش به سمت چشمه رحمت و فیض آمدیم.

برداشت: ما مانند کاروانی هستیم که از زنگ‌زده بودن چرخ‌ها در مخزن جهان به سمت خاکستر آمده‌ایم.

برداشت: تا کی باید آینه را خیس و تار نگه‌داشته و آن را در دامن خود بگذاریم؟ بالاخره ما به این دنیا آمده‌ایم تا روشنایی و روشنگری را به ارمغان بیاوریم.

برداشت: ای دریا، لطف کن و گرد و غبار راه ما را بپاش، مثل سیل؛ هرچند که ما بی‌ادب و خودسر به اینجا آمده‌ایم.