غزل شمارهٔ ۵۸۷۲

برداشت: ما برای عشق و دل‌باختگی خود به چهره‌ی آن معشوق، که ابروهایی همچون قوس کمان دارد، توجه و تمرکز کردیم و همچون کمانی، سر خود را به نشان تسلیم به زانو گذاشتیم.

برداشت: ما سکوت را شیرین‌تر از گفتگو می‌دانیم و به جای صحبت کردن، خوشی‌های خود را با طوطی‌های سخنگو تقسیم کرده‌ایم.

برداشت: هرگز چنین نیست که روز رستاخیز بتواند ما را از عشق و تفکر او جدا کند، حتی اگر ما خود را به زانو درآورده باشیم.

برداشت: دست خود را از ثمر پاک شستیم، مانند سرو، در روزی که پا بر لب این جوی گذاشتیم. این جمله بیان کننده‌ی این است که از میوه‌های ناپاک خود را جدا کردیم و به نوعی به یک زندگی پاک و معصومانه رسیده‌ایم. همچنین به لحظه‌ای اشاره دارد که در آن به جایی جدید و سرسبز وارد شده‌ایم.

برداشت: بلبلان مانند سرو راست قامت و با وقار بودند تا اینکه از باغ به گوشه قفس رفتند.

برداشت: از ما نپرس که چقدر گناه کرده‌ایم، چون ما حتی کوه قاف را با ترازوی خود سنجیدیم.

برداشت: نمی‌توان از شادمانی و سرمستی دست کشید، چون دل‌ها را به زیبایی و جاذبه‌های فریبنده سپرده‌ایم.

برداشت: ما در زندگی به نقطه‌ای رسیدیم که تمامی تلاش‌های‌مان را متمرکز کردیم و با تمام وجود در پی رسیدن به اهداف‌مان هستیم.