غزل شمارهٔ ۵۸۷۱

برداشت: ما شادی و خنده را برای کسانی که بی‌خیال و ساده هستند، باقی گذاشتیم و زیبایی گل را به خاطر ظاهر بازیگوش شبنم به نمایش گذاشتیم.

برداشت: از زندگی دنیوی و تلخی‌ها و زحمات آن راضی شده‌ایم؛ مانند کعبه که به دل خود، چشمه زمزم را جایگزین کرده است و بر خوشی‌های معنوی تأکید دارد.

برداشت: مردم آثار و یادگاری از خود بر جای گذاشتند، اما ما به عالم و دانش روی برگرداندیم و آن را نپذیرفتیم.

برداشت: ما در این دنیا هیچ چیزی بر روی هم نچیدیم جز این که اختیار خود را به یکدیگر سپردیم.

برداشت: اگر به ما اجازه داده شود که بر زندگی و جهان حکم برانیم، از سر بی‌خودی و غفلتی که داریم، در همان لحظه رها خواهیم کرد.

برداشت: در اینجا به وضعیتی اشاره شده که الماس، به خاطر نداشتن احساس، بی‌مقدار و بی‌مایه شده است. ما با تدبیر و تفکر، زخم‌ها و دردهای خود را مانند مرهمی بر خویشتن گذاشته‌ایم تا آرامش بیشتری پیدا کنیم.

برداشت: بی فایده است که به خاطر یک یا دو دانه میوه، آرزوی بهشت را داشته باشیم.

برداشت: زندگی در زیر آسمان و گردش زمان، جایی برای شادی و نشاط ندارد. بی‌جهت خود را در محیطی پر از اندوه گرفتار کرده‌ایم.