غزل شمارهٔ ۵۸۷۰

برداشت: ما حسرت توبه را بر دل خود گذاشتیم و شادی‌ها و خوشی‌ها را برای زندگی دیگری کنار گذاشتیم.

برداشت: در اینجا هیچ‌کس نیست که به درد و دل ما گوش دهد، همه غم‌ها و مشکلات خود را به روز قیامت واگذار کرده‌ایم.

برداشت: در تلاش برای حفظ راه و مسیر، به زیبایی‌های زندگی خود پرداخته‌ایم و به خاطر این تلاش‌ها، در برابر سختی‌ها و مشکلات، استقامت نشان داده‌ایم.

برداشت: در این دنیا هیچ‌گاه جبهه‌ی باز و دل‌انگیزی را ندیدیم، زیرا همیشه پوشیده بود و هر جا که رفتیم، با درهایی مواجه شدیم که مسدود بودند.

برداشت: ابرهایی که در آسمان‌اند، به گونه‌ای تمام جهان را پوشانده‌اند و ما در این وضعیت بیهوده تلاش می‌کنیم تا عود خود را بسوزانیم و خوشبو کنیم.

برداشت: ما زمانی که از تعداد مشکلات و سختی‌ها خلاص شدیم، مانند دریایی که بر روی یک گوهر قدم گذاشته، به آرامش و تکامل رسیدیم.

برداشت: زمین مانند صفحه‌ای خط‌دار شده است زیرا ما به‌خاطر لاغری و نازکی بدن‌مان بارها به خاک افتاده‌ایم.

برداشت: در روزی که درخشش و تیزی آهن ما به اوج رسید، بدن را به گونه‌ای پر پیچ و تاب و زیبا درآوردیم مثل جواهری گرانبها.

برداشت: این جا اشاره به این است که دنیا مانند یک آیینه است که واقعیات و زیبایی‌هایش مانند آب‎نما جلوه می‌کند. اما در نهایت، ما بیهوده سعی کرده‌ایم که تمام لذت‌ها و شادی‌ها را در این دنیا جست‌وجو کنیم، در حالی که ممکن است این تلاش‌ها به نتیجه‌ای نرسد.

برداشت: ما از ناتوانی و بی‌عملی تاثیری نداریم؛ زیرا خود را در برابر دیگران پایین آورده‌ایم و به خاک افتاده‌ایم.