غزل شمارهٔ ۵۸۶۹

برداشت: وقتی که عشق و احساسات را در دل خود پرورش دادیم، زیبایی و عشق را به کسانی که باید، سپردیم تا از آن مراقبت کنند.

برداشت: تا کی می‌توانیم در بند یک چیز باقی بمانیم؟ ما موج شده‌ایم و به سمت دریا حرکت کرده‌ایم.

برداشت: وقتی که درد و رنجی مانند داغ لاله بر دل ما نشست و خون بر سر ما جاری شد، حتی اگر در سختی و سنگینی وضعیت هم قرار بگیریم، باز هم با استقامت و سرفرازی زندگی را ادامه می‌دهیم.

برداشت: لاله، که نماد زیبایی و عشق است، در حقیقت نشانه‌ای از فریب و فریبندگی دنیای مادی است. ما هم دل به زرق و برق‌های ناپایدار دنیا سپرده‌ایم و از واقعیت‌های عمیق‌تر زندگی غافل شده‌ایم.

برداشت: از جوش و خروش خورشید، مانند ابری که از دریا بالا می‌رود، هر پنیری که بر سر مینا گذاشتیم را برداشتیم.

برداشت: لاله‌ها با شجاعت خود را به بالای کوه رساندند تا مانند سیل، به سمت دشت حرکت کنیم.

برداشت: روزهایی که ما به دشت جنون قدم گذاشتیم، گردبادی به پا شد که نشان می‌داد حتی چیزی هم به سختی سنگ نیست.

برداشت: عشق به هیچ‌وجه با نفاق و خیانت هم‌خوانی ندارد. ما نور و روشنی را به کسی که درمانگر و نجات‌دهنده است، هدیه داده‌ایم.

برداشت: تا کی باید سنگ بیاندازند به شیشه‌های خانه‌ی مستی؟ ما زاهدان را با مفهوم واقعی مینا آشنا کرده‌ایم.

برداشت: هیچ‌کس به احساسات و درد دل ما توجه نمی‌کند، بنابراین ناچار شدیم که دستمان را بر روی دل عاشق خود بگذاریم.