غزل شمارهٔ ۵۸۶۸

برداشت: ما اراده و انتخاب خود را به شراب سپردیم و سر بر لبه‌ی پیاله گذاشتیم، مانند پرنده‌ای زیبا.

برداشت: وقتی که موج دریا دامن ساحل را به دست ما سپرد، ما تصمیم گرفتیم اختیار خود را به آب بسپاریم.

برداشت: وقتی بار سنگین غم و غصه از دل برمی‌خیزد، مانند کوهی که بر دامن صحرا نشسته باشد، ما نیز در برابر این سختی‌ها ایستادگی می‌کنیم.

برداشت: حالت ما تحت تأثیر حرف‌ها و صداهای مختلف قرار دارد، اما به نظر می‌رسد که تصمیم گرفته‌ایم برای حفظ سکوت، به زبان نیاوریم.

برداشت: ما مانند سیلی هستیم که با هر قدمی که برمی‌داریم، بر بزرگی و شدت ما افزوده می‌شود تا زمانی که به ویرانه‌های این دنیا برسیم.

برداشت: وقتی شوق و اشتیاق ما به اوج می‌رسد، مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، به قدری مشتاق می‌شویم که تصویر خود را به عالم دیگر می‌فرستیم.

برداشت: ما از مردم زمانه فاصله گرفتیم و در گوشه ای از کوه قاف نشسته‌ایم، همانند پرنده‌ای افسانه‌ای که در آنجا قرار دارد.

برداشت: بیت به ما می‌گوید که در حالتی که خواب سنگینی بر ما حاکم است، به طرز خاصی آرامش و آسایش را تجربه می‌کنیم، به گونه‌ای که حتی اگر روی سنگ هم بخوابیم، این خواب سنگین به ما احساس راحتی می‌دهد. یعنی در این حالت، شرایط دشوار نتوانسته خواب و آرامش ما را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: دیوانه‌وار، رشته و سامان جنون قلب را به آن دو زلف زیبا گره زدیم.

برداشت: دل ما به خاطر دیدن این کودک از دست رفته، بیهوده به تماشا نشسته است.

برداشت: ما در این دنیا بهشت واقعی را پیدا کردیم، به همین دلیل به چیزهای فانی و دنیوی بی‌اعتنا شده‌ایم.