غزل شمارهٔ ۵۸۶۶

برداشت: ما با وجودی که در اصل و نهاد خود برتری و بزرگی داریم، اما در عمل و در مقایسه با مقام بالای تو، بسیار کوچک و حقیرتر به نظر می‌رسیم.

برداشت: اگرچه بارها سنگ در آتش ذوب شده، ما همچنان در این شیشه‌ که خانه‌امان است، از این ذوب شدن بی‌خبر هستیم.

برداشت: در باغی که گل‌ها در حال از بین رفتن هستند، ما به جمع‌آوری خار و علف‌های هرز مشغولیم و در حال ایجاد خانه‌ای برای خود هستیم.

برداشت: از ما نپرسید که نتیجه مرگ و زندگی چیست، چون ما در زندگی خود به خواب و مرگ مانند یک داستان می‌مانیم.

برداشت: مانند صبحی که زیر چادر آسمان دلگیر است، ما نیز در آرزوی لحظه‌ای بی‌غم و شاد هستیم.

برداشت: هر کس که در شرایط دشوار یا در معضلی گرفتار شود، در واقع مانند زلفی است که به هم گره خورده است و تنها با دقت و مهارت می‌توان او را آزاد کرد. ما هم مانند شانه‌ای هستیم که می‌توانیم گره‌ها را باز کنیم و به او کمک کنیم.

برداشت: همیشه کمان سرنوشت در کمین ماست و ما در این دنیای فانی تنها نشانه‌هایی هستیم که از خود به جا می‌گذاریم.

برداشت: در آنجا کسی قرار دارد که می‌تواند دلش را از دنیا و مسایل آن سیراب کند، اما ما هنوز در میان مردم و در حاشیه زندگی هستیم.

برداشت: ما نمی‌توانیم از ظلم و ستم یار شکایت کنیم، هرچند در درونمان آتش عشق و درد می‌سوزد، اما توان بیان آن را نداریم.

برداشت: اگر تو مانند گل همیشه‌بهار در این دنیا هستی، ما بلبل‌هایی هستیم که همیشه در این بهار زندگی می‌کنیم.

برداشت: در جمعی که فقط به خاطر تو شادی و صفا به یاد می‌آید، ما حتی بیشتر از طوطی در یک آینه خانه گیج و سرگشته‌ایم.

برداشت: ما از دیگران فاصله گرفته‌ایم و در آرامش زندگی می‌کنیم، از درگیری‌ها و مشکلات زمانه بی‌خبر هستیم.