غزل شمارهٔ ۵۸۶۴

برداشت: ما مانند گلبرگ‌هایی که سرشان را به درون خم کرده‌اند، در خود فرو رفته‌ایم و به دنبال خواسته‌مان هستیم که در دنیای پرفراز و نشیب زندگی گم شده است.

برداشت: خون ما به مانند عطر مشک در بدنمان پخش می‌شود، به خاطر اینکه دستان‌مان را از نعمت‌های گوناگون خالی کرده‌ایم.

برداشت: بسیاری از تلخی‌ها و سختی‌های زندگی ما را به انسان‌های شیرینی تبدیل کرده است؛ همانطور که مروارید از دل صدف به وجود می‌آید، ما نیز از ناامیدی‌ها و تلخی‌ها به شیرینی و زیبایی دست یافته‌ایم.

برداشت: ما از وطن رنجیده‌ایم، اما حق با ماست. افرادی که ما از سیلی‌هایی که برادرانمان زده‌اند، آسیب دیده‌ایم.

برداشت: به دلیل تحمل زیاد زحمت و بار لطف دیگران، حالا قلم ما همچون دارویی قوی شده است.

برداشت: در این دشت گرم و سوزان، ما به شدت به چشمه‌ای که از دور نمایان است و در واقع سراب است، نظر داریم و از آن زیبایی‌هایش لذت می‌بریم.

برداشت: ما در دوران زندگی خود گاهی به مشکلات عمیق و چالش‌های سختی دچار شده‌ایم، مانند افتادن به چاه یا گرفتار شدن در زندان، و این نشان‌دهنده سختی‌هایی است که با آن‌ها روبه‌رو بوده‌ایم.

برداشت: ما مانند موری که خاکی و کوچکند، با سخنان شیرین خود را به مقام سلیمان رسانده‌ایم.

برداشت: تا وقتی که چشمان ما به خوشبختی و موفقیت بیدار شده، یک عمر تلاش کرده‌ایم که خواب‌های نامنظم و نگران‌کننده را تحمل کنیم.

برداشت: ما به خاطر حس حسد بر روی خارهای مغیلان، پرده‌هایی از آبله پای خود را کشیده‌ایم.

برداشت: ما در برابر فشار و مشکلات ناگهانی کوچک نمی‌شویم و از جای خود تکان نمی‌خوریم. مثل کوه که پایش را محکم به زمین بسته، ما هم استوار و ثابت‌قدم هستیم.