غزل شمارهٔ ۵۸۶۳

برداشت: در جمعی که با کلمات بر یکدیگر خنجر می‌زنیم، به آرامی و زیرزیرکی به حریفان خود ضربه می‌زنیم.

برداشت: اگر چه آسمان تلخی‌ها را در جام حیات ریخته، اما ما با ابروهای درهم‌کشیده و چهره‌ای عبوس، این تلخی‌ها را به دوش کشیده‌ایم.

برداشت: در دل ما همیشه حال خوشی وجود دارد، مانند غنچه‌ای که به طور مداوم به سمت نور میل می‌کند و زندگی ما پر از شادابی است.

برداشت: ما مانند شاخه‌ای از درخت با شکوفه‌های زیبا هستیم و سبیل‌مان همچون نقره می‌درخشد. بهاری نو را تجربه کرده و زنجیری از گوهر و زیبایی را در دل خود داریم.

برداشت: از ناراحتی و غم نامه‌ام، دل سیاه‌تری دارم، چون به اندازه لاله، بادهٔ قرمز نوشیده‌ام.

برداشت: هیچ وقت خاری که در مسیر تو از پا برمی‌دارم، از جلوی چشمانم نمی‌رود مانند مژه‌ها.

برداشت: از ویژگی‌های قناعت و ساده زیستی صحبت می‌کند که همیشه در زندگی‌مان آن را تمرین کرده‌ایم و باعث شده است که زندگی‌امان را به شکل منظم و زیبا جلو ببریم.