غزل شمارهٔ ۵۸۶۲

برداشت: در هر جا که با کلام و زبان خود به انتقاد یا بیان حقیقت پرداخته‌ایم، در واقع به عمق وجود و خویشتن خود نیز وارد شده‌ایم و به دنبال درک عمیق‌تری از مسائل بوده‌ایم.

برداشت: در محفلی که از زیبایی و ارزش‌های گرانبها صحبت می‌کنیم، شمعی وجود دارد که با غم و گریه، نورش گرفته شده است.

برداشت: افسردگی درمان‌پذیر نیست، وگرنه ما خود را به زیر بال یک موجود افسانه‌ای کشیده‌ایم.

برداشت: هر آستینی که بر مژه‌های‌مان کشیده‌ایم، به خاطر اشک‌های گلگون ما به تازیانه تبدیل شده است.

برداشت: ما با تشنگی از چشمه حیات عبور کرده‌ایم و از خضر برای انتقام سکندر طلب کرده‌ایم.

برداشت: از کاروانی که رفته، اکنون فقط غباری از ما باقی مانده است و ما وسایل خود را به دنیای دیگری منتقل کرده‌ایم.

برداشت: آتش چه تأثیری دارد بر خاکه‌ایی که از قبل سوخته است؟ ما در زندگی‌مان شرم و خجالت را به دوش کشیده‌ایم.

برداشت: در روز قیامت، منبع رحمت الهی را خواهیم دید و ندامت و پشیمانی که از قلب خود خارج کرده‌ایم، نمایان خواهد شد.

برداشت: ما از شما می‌خواهیم که حقیقت وحدت را جستجو کنید، چرا که ما باغی را در یکدیگر فشرده و به همدیگر پیوند داده‌ایم.

برداشت: ما را تنها از طریق ظاهرم ننگر، زیرا آنچه در باطن داریم فراتر از این حجاب دنیوی است که به چهره ما سایه انداخته.

برداشت: زخم‌هایی که تجربه کرده‌ایم، به نوعی روزی ما هستند. مانند تیغی برهنه که در کنار گل‌های خوشبو (سمنبران) حمل می‌کنیم.

برداشت: ما در خیال خود از دیدار دوست، شادی و سرور به دست آورده‌ایم و در حضور گل، احساسات خود را به اوج رسانده‌ایم.

برداشت: ما از اشک‌های تلخ پشیمانی خود در این دنیا، دامان‌مان را به چشمه‌ای پاک و زلال شست‌وشو می‌دهیم.