غزل شمارهٔ ۵۸۶۱

برداشت: ما برای خود گوشه‌ای آرام و بی‌خبر از دنیا ایجاد کرده‌ایم و دیگر به می نوشیدن و جمع‌های دوستانه علاقه‌ای نداریم.

برداشت: مشکلات و چالش‌ها در قیامت و روز حساب به سراغ کسانی می‌آیند که ما در گوشه‌ای از زندگی خود کنار نشسته‌ایم و از حوادث دور شده‌ایم.

برداشت: خون در دل نعیم بهشت حسرتی ایجاد می‌کند که ما با آرزوی دیدن آن به آنجا نگاه می‌کنیم.

برداشت: هر خوشه گندم در دانه‌ای شکل گرفته و به گونه‌ای است که ما به آنچه داریم راضی شده‌ایم و به زندگی ساده و بی‌ادعا در ملک خود قناعت کرده‌ایم.

برداشت: ما مدت‌هاست که تحت تأثیر مشکلات و چالش‌های فراوان قرار گرفته‌ایم و حالا به جایی رسیده‌ایم که نهنگ‌ها نیز نمی‌توانند ما را بیشتر از این از هدف‌مان دور کنند.

برداشت: چشم بصیرت ما پر از تجربه و دانایی شده است، به گونه‌ای که هر آنچه نوشته‌ایم به ما کمک کرده تا به عمق مسائل پی ببریم.

برداشت: باد سرد و خشن، شمع ما را خاموش کرده و هر کسی را که با دعا و کمک خود به سمت ما آورده‌ایم، در دامن خود می‌کشد.

برداشت: تا صبح قیامت، باید صبر کنیم و با دندان گزیدن به انتظار بنشینیم، زیرا ما از فرصتی که داشتیم، بهترین بهره را نبردیم.

برداشت: صبح وطن به شیره طبیعت و زندگی تازه‌ای می‌آید، اما زهر تلخی که ما در غربت چشیده‌ایم هنوز در خاطرمان باقی‌ مانده است.

برداشت: به خاطر تشنگی، دل ما از آب خالی شده و تا این حد دلمرده‌ایم که تنها یک قطره از باران مهربانی را از آسمان انتظار داریم.

برداشت: زندگی ما با تلاش و سختی طی شده است و به آسانی به نتایج مطلوب نرسیده‌ایم. ما سال‌ها به نصیحت‌ها و راهنمایی‌ها گوش داده‌ایم و از آن‌ها درس گرفته‌ایم.

برداشت: در دل ما مکانی وجود داشته که در آن به آرامش و راحتی نفس کشیده‌ایم، جایی که در این دنیای خاکی قرار دارد.

برداشت: صائب، مانند سرو و بید که در بی‌حاصلی همیشگی در باغ روزگار زندگی می‌کنند، همواره شرمنده و ناراحتیم.