غزل شمارهٔ ۵۸۵۹

برداشت: ما به عمق حقایق عالم نگریسته‌ایم و در حال و هوای نشئه این رازها قرار داریم.

برداشت: این جمله به این معناست که الگوی بی‌نیازی و مستقل بودن، توسط افرادی با اراده قوی تعیین شده است. ما نیز در دنیای خود راهی را پیش گرفته‌ایم که ممکن است نادرست و معیوب به نظر برسد.

برداشت: ما از ناراحتی و جدایی رها شده‌ایم و مانند غنچه‌ای که در دل خود رشد کرده، به آرامش درون رسیده‌ایم.

برداشت: ما وجود داریم، حتی اگر کسی به ما توجه نکند. ما درد و رنجی را تجربه می‌کنیم، هرچند که در عمق وجودمان زخم‌هایی داریم.

برداشت: وقتی که قلم به پایان رسیده و به حالت شعله‌ور تبدیل شده، نفس ما در گلوی‌مان حبس شده است؛ اما با وجود این، از کلام به دنیای مفهوم و معنای عمیق‌تری دست یافته‌ایم.

برداشت: زبان همچون تیغی که به آرامی بر ما تأثیر می‌گذارد، چه اثراتی می‌تواند داشته باشد؟ ما نیز مانند کسی هستیم که با دقت و شوق، به زیبایی و صفای مژه‌های دیگران می‌نگریم.