غزل شمارهٔ ۵۸۵۸

برداشت: ما مانند آفتاب، در هر جایی که پا گذاشته‌ایم، به هر کوچه‌ای که رفته‌ایم، به دنیای هستی سر زده‌ایم.

برداشت: ما از این که به مردم آشنا هستیم، ترس داریم. چون غزالی هستیم که بر اثر زهر خود، از دست رفته و رمیده‌ایم.

برداشت: اگر به اندازه کافی تلاش و زحمت بکشیم، مانند خورشید، به زودی به هدفمان خواهیم رسید و آسمان نیز ما را پشتیبانی خواهد کرد.

برداشت: وقتی میوه‌ به مرحله‌ی رسیدگی و پختگی می‌رسد، نمی‌توان از آن انتظار برآورده شدن خواسته‌ها را داشت. ما نیز مانند میوه‌های نارس هستیم که هنوز به کمال نرسیده‌ایم و نمی‌توانیم ثمره‌ای از خود تولید کنیم.

برداشت: ما با یک لحظه بارش عشق، دل‌های مرده و بی‌روح را زنده کرده‌ایم، در هر جایی که نور و حیات دوباره تابیده است.