غزل شمارهٔ ۵۸۵۶

برداشت: ما در شرایط دشوار و بحران‌ها استوار مانده‌ایم، همان‌طور که در دل آب‌های خطرناک، دام را با دقت قرار می‌دهیم.

برداشت: ما با دستان خود کهکشان را به فضایی وسیع منتشر کرده‌ایم و خورشید را به عنوان فرمانده‌ای که تاج خود را از سر برداشته، به تصویر می‌کشیم.

برداشت: در چشم، ستاره‌ای به شکل نمکدان شکسته دیده می‌شود، همان شور و حالتی که ما در دریاچه‌ای سبز رنگ به وجود آورده‌ایم.

برداشت: ما مانند چوب عود نارس، آرزوهای نابالغ و خام خود را که از هم جدا شده‌اند، در محلی انداخته‌ایم تا به تدریج به بهبود و پرورش آنها بپردازیم.

برداشت: نگذار از ما اشک و گریه‌ای را ببینی، زیرا در دل ما مانند صدفی که گوهرها را در دامن خود جا داده، گنجینه‌ای از احساسات و زیبایی‌ها نهفته است.

برداشت: هر تلخی و مشکلی که در زندگی با آن روبرو شده‌ایم، به نوعی به گردن سرنوشت و تقدیر می‌گذاریم و آن را در دل خود جای داده، مانند نوشیدنی‌ای در جام در نظر می‌گیریم.

برداشت: از آستینی که به دنیا افتخار می‌کنیم، خود را از خودبزرگ‌بینی و غرور سلطنتی دور کرده‌ایم.

برداشت: ما از مرزهای دنیا فراتر رفته‌ایم و با تلاش و اراده‌مان ضعف‌ها و مشکلات را پشت سر گذاشته‌ایم.

برداشت: ما از عظمت و قدرت دشمن نمی‌ترسیم و همواره به چیزهای کوچک و بی‌اهمیت توجه می‌کنیم.

برداشت: در دشواری‌های زمانه، از دل و دماغ خود، آینه‌ای ساخته‌ایم که به چشم سکندر می‌نگرد.

برداشت: به آتشی که دست حضرت کلیم (موسى) به آن خورده، داغ آن را مدام در بی‌خودى و آتش خودسوزى افکنده‌ایم.

برداشت: ما از هر پیاله‌ای که به لب می‌زنیم، در دل تصوری از جهانی دیگر داریم.