غزل شمارهٔ ۵۸۵۵

برداشت: ما از عمق دل ناراحتی‌های خود به دریا اندیشه و احساساتی را سپرده‌ایم و همچنین اشک‌های خود را مانند تخم لاله‌ای به سرزمین عشق و زیبایی پراکنده کرده‌ایم.

برداشت: یک روز سوار بر حباب به کشتی نشسته‌ بودیم و با موج دریا شور و شوق ایجاد کرده بودیم.

برداشت: به چهره‌ای که از نگاه بی‌توجهی دچار زوال می‌شود نگاه کن، چرا که ما طرحی از تماشا را به آن افکندیم.

برداشت: ما منتظر وقوع یک معجزه یا تحولی بزرگ نیستیم، بلکه خودمان با عمل و تصمیم‌گیری‌های‌مان، به زندگی‌مان شکل می‌دهیم.

برداشت: که چه زمانی زخم‌های دل ما به کمک مرهمی همچون آبی آسمان درمان خواهد شد؟ زخم‌هایی که به خاطر آرزوها و خواسته‌ها در دل خود زخمی کرده‌ایم.

برداشت: امروز به خاطر تأخیر در انجام کارها و امید به فردا، فرصت‌ها را از دست داده‌ایم.

برداشت: رنگی که به خاطر شکستگی دارد، از کلامی که ناقص و شکسته است، کمتر نیست. ما احوال خود را از طریق چهره‌امان نشان داده‌ایم.

برداشت: امروز گل‌ها بدون خار شده‌اند و خشمی که ما به چشم خود دیده‌ایم، دیگر وجود ندارد.

برداشت: صائب به اوج خوشبختی و موفقیت در زندگی رسیده است، اما ما مانند پرنده‌ای که سایه‌اش بر زمین می‌افتد، در هر جا که برویم، فقط سایه‌ا‌ی از خود به جا می‌گذاریم.