غزل شمارهٔ ۵۸۵۳

برداشت: ما از لب جام، شراب را به دیگران می‌رسانیم و به دلیل تجربه‌های تلخی که در گذشته داشته‌ایم، به این عادت دچار شده‌ایم.

برداشت: ما می‌دانیم که بوسه‌ها به‌راحتی از دهان ما صادر می‌شوند، اما صلح و آشتی از جانب محبوبمان اعلام شده است.

برداشت: از ما دور نشو و از این غم و اندوه نگریز که ما در دل شب و با آه‌هایی که کشیدیم، صبح را به غم و سیاهی تبدیل کرده‌ایم.

برداشت: ما به راحتی فریب وعده‌های زودگذر را نمی‌خوریم، زیرا از ابتدا با نیت صلح و آرامش، خود را در این دام قرار داده‌ایم.

برداشت: چشمی که ما به سفیدی بادام درآورده‌ایم، در حسرت زیبایی بنفشه‌هاست؛ این نشان می‌دهد که دنیای پیرامون به ما طعنه‌ می‌زند.

برداشت: در آخرین لحظه زندگی، مانند صبح که به خاطر شوق زیارت کعبه لباس احرام به تن می‌کند، ما هم آماده‌اید.

برداشت: ما مانند آدمی هستیم که به خاطر طمع و آرزوهای بی‌فایده‌اش، دست خود را از نعمت‌های بهشتی کوتاه کرده و به چیزهای بی‌ارزش دل بسته‌ایم.

برداشت: ما سیاه‌چهره‌ها را به گونه‌ای می‌سازیم که مانند عقیق صاف و یکدست هستند و برای نامی که داریم، تلاش می‌کنیم.

برداشت: چشم گرسنه به مانند دامی است که طعمه را به سمت خود کشانده و اسیر می‌کند. اما ما توانسته‌ایم خود را از این دام نجات دهیم.

برداشت: ما به خاطر زندگی سخت و ناگوار، نمی‌توانیم به راحتی بیندیشیم. مانند گل لاله که به خاطر محدودیتش، تنها به یک جام از شراب بسنده کرده‌ایم.