غزل شمارهٔ ۵۸۵۲

برداشت: ما از بوی گل، رنگ و زیبایی آن را درک کرده‌ایم و در دوران بهار، در میان گیاهان و علف‌های هرز، گردش و تماشا کرده‌ایم.

برداشت: ما به خاطر زهد و پارسایی، از تزیینات و وسایل اضافی مثل عصا، شانه و مسواک، دوری می‌کنیم و خود را از این چیزها بی‌نیاز کرده‌ایم.

برداشت: هر جا که ما قدم گذاشته‌ایم، مانند ابر، در خاک گنجینه‌ای از جواهرات را به وجود آورده‌ایم.

برداشت: در دل خود، عشق را به صورت پنهان نگه داشته‌ایم و مانند زنجیری که از علف‌ها و زباله‌ها تشکیل شده، به آن خود را محدود کرده‌ایم.

برداشت: ما به بهشت و زیبایی‌های آن التفاتی نداریم، چون ما خود را از بند و محدودیت‌ها آزاد کرده‌ایم و در پی آزادی و فراتر رفتن از این قیدها هستیم.

برداشت: اگرچه ما سپاهی نداریم، اما مانند آفتاب، با نگاه پاک و روشن خود، جهانیان را تحت تأثیر قرار داده‌ایم.

برداشت: ما تلاش نمی‌کنیم که به روزی معین دست پیدا کنیم، بلکه این عرقی که از پیشانی‌مان می‌ریزد، نشانه‌ی زحمت و تلاش ماست.

برداشت: ما از لطف و بخشش بهار ناامید نیستیم، هرچند که بذرهایی که کاشته‌ایم، سوخته و ناموفّق شده‌اند.

برداشت: چرا دعای ما مورد قبول نمی‌افتد؟ ما از دل و جان خود به خاطر آنچه می‌خواهیم، فداکاری کرده‌ایم.