غزل شمارهٔ ۵۸۵۱

برداشت: ما گوش‌هایمان را از شنیدن حقیقت بسته‌ایم و نصیحت‌هایی که به ما شده را نادیده گرفته‌ایم.

برداشت: ما در خانه‌ای شفاف و زیبا نشسته‌ایم و سکوت کرده‌ایم، بی‌اینکه به حرف‌های بی‌معنا بپردازیم.

برداشت: اگرچه زندگی مشکلات و تلخی‌هایی مانند حنظل (میوه‌ای تلخ) دارد، اما ما با رویی گشاده و با نشاط، مانند گلی که نوشیده شده، از زیبایی‌ها و خوشی‌های آن لذت می‌بریم.

برداشت: اگرچه عمر ما مثل انگور نرسیده است و شراب وجودمان هنوز کامل نشده، ولی این مسئله ناشی از تلاش کم ماست.

برداشت: اگر به یک خار خشک نگاه کنیم، با یک نگاه می‌توانیم آن را به زیبایی لاله‌ای که در گوش است، تبدیل کنیم.

برداشت: ما همیشه به خاطر افرادی که به ما خوبی کرده‌اند، یاد و احترام قائل هستیم، اما کسانی که به ما آسیب زده‌اند را فراموش کرده‌ایم.

برداشت: مگذار که کسی غیر از خودت بر تو تسلط پیدا کند. ما به خاطر غم و اندوهی که داریم، صبح را در سیاهی پوشانده‌ایم.

برداشت: اگر ما را مانند قلم از اینجا ببرند، اشکالی ندارد؛ چون دوستان را به یاد نیاورده‌ایم و فراموش کرده‌ایم.

برداشت: اگر ما تنها به شنیده‌های دیگران تکیه کنیم و خودمان احساسات و اندیشه‌های عمیق نداشته باشیم، لذت و شیرینی گفتگو برای ما ارزش ندارد.