غزل شمارهٔ ۵۸۴۸

برداشت: ما توبه‌مان را در کنار اطاعت و بندگی قرار داده‌ایم و مکان عبادت را به جایی تبدیل کرده‌ایم که مانند معبد باشد.

برداشت: ابروی محبوب در میان رشته‌های تسبیح گم شده است، زیرا ما دیگر لباس خود را از کعبه به بتخانه منتقل کرده‌ایم.

برداشت: آیینه شکسته نمی‌تواند تصویر روشنی از چیزها ارائه دهد. بنابراین، قلبی که دچار آشفتگی شده، به بیهوده احساسات خود را به معشوق منتقل کرده است.

برداشت: خم‌های شراب مانند فیل‌های مست به حال خود افتاده‌اند، زیرا ما به اندازه‌ی زیادی دردسر را به سمت میخانه کشانده‌ایم.

برداشت: از آن انبوهی که خوشه پروین در آن پنهان است، روزی مورچه‌ای اگر دانه‌ای برده باشد.

برداشت: ما با قدرت طبیعی و توانایی خود، سخن را با دل و جرأت از عمق وجودمان به میدان آورده‌ایم.