غزل شمارهٔ ۵۸۴۷

برداشت: ما نام خود را از دل مردم پاک کرده‌ایم و در این دنیا مانند ورق‌هایی هستیم که باد آنها را به پرواز درآورده است.

برداشت: ما مانند درخت سرو در این باغ سرسبز ایستاده‌ایم و با وجود دشواری‌های زندگی، با قدرت قدم برداشته‌ایم.

برداشت: حرکت و جنبش آسمان ناشی از شادی و سرزندگی درون ماست؛ حتی اگر به نظر برسد که ظاهراً بی‌حرکت و ساکت هستیم، اما در واقع جسم و روح ما زنده و پر از انرژی است.

برداشت: نزدیک‌تر از آنچه فکر می‌کنیم، هدفی که در جست‌وجوی آن هستیم، در درون خودمان وجود دارد.

برداشت: خدایا، از صبح زود رازهایی که در دل شب به تو سپرده‌ایم را محفوظ نگه‌دار.

برداشت: اگر به خاک راه تو تبدیل شویم، فراموش نمی‌کنیم آبی را که از چشمه‌سار تیغ تو نوشیده‌ایم.

برداشت: از یک نگاه می‌توانیم به شعله و گرما تبدیل شویم، هر چند که در عمق زمین مثل دانه‌های سوخته مرده‌ایم.

برداشت: ما از آرزوی میوه بهشتی رها شده‌ایم و صبر خود را با تحمل دردها به نمایش گذاشته‌ایم.

برداشت: مجنون در بیابان غم‌هایش را با دانه‌های ریز شن شمارش می‌کند، ما هم با دردهای قلبی‌امان، غم‌های خود را به دقت بررسی کرده‌ایم.

برداشت: ای ظرف بی‌چنبری، دست ما را رها کن. ما برای نوشیدن شراب به پای این خم ننشسته‌ایم و به تو پناه نمی‌آوریم.

برداشت: هر تصویری از خوب و بد که مانند آینه مشاهده کرده‌ایم، صائب از صفحه دل پاک کرده‌ایم.