غزل شمارهٔ ۵۸۴۵

برداشت: ما به سادگی ورق‌هایی بدون زرق و برق هستیم که قلبمان دچار داغ و دردهایی مانند داغ لاله شده است.

برداشت: در جایی که غبار و خاک وجود دارد، بی‌هیجان و با آرامش ایستاده‌ایم و با دل باز به استقبال تقدیر می‌رویم.

برداشت: به نظر می‌رسد که ما برای تو عمری جاودانه گرفته‌ایم، همان طور که ما از جسم خود به دیوار تکیه داده‌ایم.

برداشت: ما برای رفتن دوستان چه اندوهی می‌خوریم؟ اگر خودمان هیچ‌گونه تصمیمی برای ماندن نگرفته‌ایم.

برداشت: دل ما از کسانی که ضعیف و ناتوان هستند، دچاره گرفتاری شده است، هرچند ما تلاش کرده‌ایم مشکلات و سختی‌های دنیا را برطرف کنیم.

برداشت: کوهی از گناهان ما نمی‌تواند همه چیز را تمام کند، اما تنها سنگ چین کمی که ما در ترازو قرار داده‌ایم، نشان از سنگینی بار گناهان ما دارد.

برداشت: رازهای کوچک آسمان از ما پنهان نیست، زیرا ما در این دنیا دوبار متولد شده‌ایم.

برداشت: ما در گلی از عالم هستیم و مانندحکاکی روی آب، اگرچه ظاهری ساده داریم.

برداشت: مثل غنچه که در باغ‌های دنیا می‌روید، لذت و شادی ما همچون برگ‌هایی است که از دست داده‌ایم و به باد سپرده‌ایم.

برداشت: ما با تحمل مشکلات و سختی‌های روزگار، به گونه‌ای رفتار می‌کنیم که مانند کسانی هستیم که در تلاش‌اند تا در برابر ناملایمات ایستادگی کنند.

برداشت: ای زلف محبوب، چرا این همه خودپسندی و تکبر داری؟ در نهایت، هم تو در وضعیت ضعف و ناتوانی هستی و هم ما.

برداشت: ما مانند خارها زبان به شکایت نمی‌گشاییم، اما همچون غنچه‌ها با دست روی دل پر از درد و غم‌زده‌ داریم.