غزل شمارهٔ ۵۸۴۱

برداشت: ما از زیبایی و جذابیت معشوق رنگ و بویی تازه گرفته‌ایم، هرچند که نرمی و لطافت ما به مانند عطر خوش عنبر است.

برداشت: ما هرگز برای درخواست یا طلب کمک پیش کسی نرفته‌ایم، چرا که مانند درخت چنار که از آتش خودش می‌سوزد، خودمان را به مشکلات انداخته‌ایم.

برداشت: زمانی که از دریا بیرون بیاییم، مثل این است که گوهری را مانند صدف در ظاهر خود جای داده‌ایم.

برداشت: با دستانی لرزان مانند شبنم در این باغ، دوباره دامان آفتاب را گرفته‌ایم.

برداشت: اگرچه ما از مال و ثروت خالی هستیم، اما از زیبایی و جلال تو بهره‌مند شده‌ایم و این ارزشی بزرگتر از دارایی‌های مادی است.

برداشت: جوانی ما دیگر حالت مستی و شادابی ندارد، چون از دست پیر در میخانه دیگر هیچ نوشیدنی‌ای نداریم.

برداشت: ما به روشنایی چراغ نیاز نداریم، چون خودمان با بال و پر گسترده‌امان نورافشانی کرده‌ایم.

برداشت: آیا کسی باور می‌کند که ما در این دریا مانند حباب‌هایی سر برآورده‌ایم و زندگی را از نو آغاز کرده‌ایم؟

برداشت: در دست ما خارهای زشت و ناچیز است، اما به ارزش ما خرده نگیرید، چرا که از قدرت و تاثیر برق، دوباره شمشیری گرفته‌ایم.

برداشت: صائب با دقت و مهارت، هنر نویسندگی خود را به بهترین شکل به تصویر کشیده و از کلمات مانند جواهرات بهره برده است.