غزل شمارهٔ ۵۸۴۰

برداشت: ما در مکانی تاریک و پر از افکار مشغول هستیم و از دست گل لاله، که نماد زیبایی و زندگی در دشت است، بهره‌مند شده‌ایم.

برداشت: شمعی که نورش را از کوه طور می‌گیرد، به آسانی در دست ما قرار نگرفته است؛ بنابراین برای به دست آوردن آن، باید با قوت و اراده تلاش کنیم.

برداشت: با اراده و تلاش بلند، که باعث می‌شود زندگی‌ام طولانی‌تر شود، به سراغ اهداف بزرگ رفته‌ام و به جای مسائل بی‌ارزش، به دست‌آوردهای بزرگ فکر می‌کنم.

برداشت: جایز نیست ما را از عشق و وصال دور کنید، چون پیش از اینکه به اینجا بیاییم و جا بگیریم، سختی‌ها و آزمایش‌ها را پشت سر گذاشته‌ایم.

برداشت: ما با زبان بی‌پرده‌ای به بیان احساسات پرداخته‌ایم و در این مسیر خطاهایی داشته‌ایم، اما امانت‌داری را از شراب گرانبها یاد گرفته‌ایم.

برداشت: ما دیوانه‌ایم، اما خود را محدود نمی‌کنیم. در برابر طوفان، به دشت شده‌ایم.

برداشت: تار‌های کفن به خاطر زخم‌های زبانی که شنیده‌ایم، مثل بخیه‌ای عمل می‌کنند. در واقع، سوزن و دوختن را که می‌خواستیم از مسیحا بگیریم، به علت بی‌فایدگی کنار گذاشته‌ایم.

برداشت: دیوانگی درمانی ندارد و اگر چنین بود، ما در آتش عشق، به جای درمانش، با روغن روی شن‌ها تنها زنجیر خود را محکم‌تر کرده‌ایم.

برداشت: صد نیزه به همراه موجی از خون، از سرما عبور کرده است تا ما بتوانیم یک مصرع از عالم بالا بگیریم.

برداشت: با قدرت و جذبه‌ای که از نبوغ خود دارم، توانسته‌ام خورشید را به گونه‌ای از دست مسیحا بگیرم.