غزل شمارهٔ ۵۸۳۹

برداشت: این سطرها از درد و حسرتی که در دل داریم، به یاد دو زلف زیبا و افسون‌گر نوشته شده‌اند.

برداشت: بر روی زخم‌های عمیق زندگی، نمک ریخته‌اند و ما تنها یک خط بر روی سنگ سخت سرنوشت نوشته‌ایم.

برداشت: هرگاه در مورد زیبایی‌ها و جذابیت‌های ظاهری مانند مو و صورت صحبت کرده‌ایم، به نوعی این حرف‌ها را برای دل‌مشغولی و سرگرمی کودکان نوشته‌ایم تا آن‌ها را به تماشا وادار کنیم.

برداشت: زبان ما چون قلم روی کاغذ در نقش افتاده، به گونه‌ای که از عمق دل دو نیم شده، سخنانی را بیان کرده‌ایم که هنوز نوشته نشده‌اند.

برداشت: ما نمی‌توانیم هزار سال از طوفان نوح را توصیف کنیم، اما آنچه در دل ما از خواسته‌هایمان نوشته شده، فراتر از اینهاست.

برداشت: هرچند که تنگناهای دل ما را نمی‌توان روی کاغذ آورد، اما از احساسات‌مان نشانه‌هایی بر چهره‌مان باقی مانده است.

برداشت: در این دشت سوزان، هزار تیرگی و سختی وجود دارد که بر روی اندوخته‌های ما که به شکل دانه‌های کوچک و خسته‌ کننده‌ای هستند، حک شده است.

برداشت: ما داستان بی‌قراری و دیوانگی خود را از روی یک سراب زیبا به شن‌های بیابان نوشته‌ایم.

برداشت: بیش از یک صد پیراهن به خاطر عشق یوسف است، اما سودی که ما از این عشق به دست آورده‌ایم، فقط در دل خودمان نوشته شده است.

برداشت: با وجودی که در امواج و حباب‌های دریا غرق شده‌ایم، همیشه یک پیام واضح و مشخص به دریا نوشته‌ایم که به آن اهمیت می‌دهیم.

برداشت: در دل کسانی که عشق را سزاوار غم و اندوه می‌دانند، ما شوخ‌طبعان غم دنیا را به تصویر کشیده‌ایم.

برداشت: آسمان در خواب غفلت به سر می‌برد، وگرنه ما از ناله‌ها و دردهایمان چیزهایی نوشته‌ایم که به عالم بالا رسیده است.

برداشت: از نادانی و سرنوشت بد خود، مایلیم که روزی‌مان را تنها بر روی اوج و قله‌های بلند و برجسته بنویسیم.

برداشت: ما از کار کردن عقب نمانده‌ایم، بلکه بی‌خبر از جریان زندگی، مسیر نجات را خودمان مشخص کرده‌ایم.

برداشت: ما بر چهره‌ی آفتاب لبی خوش نقش می‌زنیم، تا تصویری از آن زیبایی دل‌انگیز را ثبت کرده باشیم.

برداشت: ما به خاطر لطافت روح و ظرافت احساسات افرادی که در دوران خود از ما نامبرده‌اند، شرمنده‌ایم؛ زیرا شعرهایی که نوشته‌ایم در هر جایی که قرار گرفته‌اند، شایسته‌ی دل‌های حساس نیستند.