غزل شمارهٔ ۵۸۳۶

برداشت: ما با لبخند در زیر تیغ بی‌تفاوتی نشسته‌ایم و در میان خارزار، بر روی گل‌های زیبا استراحت می‌کنیم.

برداشت: ما از بی‌تحرکی و حالت انفعالی خود مثل خاری در بیابان می‌ترسیم، هرچند که در کنار گل‌ها و زیبایی‌ها قرار داریم.

برداشت: در زیر آسمان، پاهایمان را به زمین چسبانده‌ایم و در فصل بهار، در جایی پایین پل نشسته‌ایم.

برداشت: درختان شکوفه زده و گل‌ها در بهار زیبایی خود را به نمایش گذاشته‌اند و ما نیز در کنار بلبل‌ها و گل‌ها، از این لحظات دل‌انگیز لذت می‌بریم.

برداشت: ما مانند شبنم ذوب شده‌ایم که بر روی گل نشسته و در برابر هزاران لرزش و تغییرات آماده‌ایم.

برداشت: ما از احساس ناتوانی و شرم، دل خود را می‌خوردیم؛ هرچند بر شاخه گل نشسته‌ایم و مانند بلبل باید شاد و سرخوش باشیم.

برداشت: ما به خاطر زخم‌هایی که از نگاه‌های نرم و محبت‌آمیز مردم خورده‌ایم، به آرامی و با دقت بر روی گل‌برگی نشسته‌ایم.

برداشت: به خاطر فکر زلف آشفته آن معشوق، خودم هم بیشتر از طره سنبل در هم و برهم هستم.