غزل شمارهٔ ۵۸۳۵

برداشت: عمر ما به سرعت گذشت و ما در غفلت نشسته‌ایم، مانند مسافری که در راه استراحت کرده و در منزل آرام گرفته است.

برداشت: بر اثر خطرات و مشکلاتی که در اطراف ما وجود دارد، ما بر روی امواج زندگی آرام و بی‌خبر از این خطرات استراحت کرده‌ایم.

برداشت: ما با وجود امواج و حباب‌هایی که از دریا می‌آید، همچنان به آرامی در دامن ساحل نشسته‌ایم.

برداشت: مشکل حل می‌شود، اما به قیمت دوصد زخم و درد که به خاطر بی‌تحرکی و تنبلی مردم تحمل کرده‌ایم.

برداشت: با شگفتی توجه کن که چگونه در انتظار ظهور قاتل، بر لبه شمشیر تیز و خیس نشسته‌ایم.

برداشت: این بیت به این معناست که فرد در طول زمان و با امید به آینده، به آرامش و سکوتی در دل خود رسیده است و شب و روز در این حالت به سر می‌برد. او در جستجوی معنایی عمیق‌تر از زندگی است و به دور از شلوغی‌ها و قضاوت‌های دیگران، به تفکر و آرامش درونی پرداخته است.

برداشت: غفلت چه ظلمی می‌تواند به ما کند هنگامی که ما با وجود آنکه عاقل هستیم، در دور چشم‌های گیج و سرمست تو نشسته‌ایم؟

برداشت: ما از تلاش و تقلا در دل دریای بخشش ناامید نیستیم، صائب، هرچند که در شرایط سخت و دشوار گرفتار شده‌ایم.