غزل شمارهٔ ۵۸۳۴

برداشت: ما مدت‌هاست که به خاطر آرزوهای بی‌پایه و امیدهای تلخ، از خواسته‌های خود چشم پوشیده‌ایم و با صبوری و استقامت، به دل‌تنگی‌هایمان ادامه می‌دهیم.

برداشت: شراب در ظرف زیبا و خوش‌فرم خود، در کنار رگ گردن ما، تسلیم و مطیع است. از آنجا که ما لب به گفتگو و صحبت نمی‌زنیم، مانند لیوانی که لب آن بسته شده است.

برداشت: بستر و بالین ما از شکر تهیه شده است، مانند مغزی که درون بادام پنهان است، ما نیز به تماشای زیبایی‌ها چشم داریم و آن را به دقت می‌نگریم.

برداشت: ما از شانس بد، در این مکان شکارگاه، هر چقدر که چشم می‌بیند و نگاه می‌کند، دام‌های زیادی گذاشته‌ایم.

برداشت: از آن لب که کسی هیچگاه حرف‌های تلخ امیدها را نشنیده است، ما به بوسه و پیام‌های عاشقانه متصل شده‌ایم.

برداشت: سختی‌ها و مشکلاتی که دیگران با آنها روبه‌رو هستند، سال‌ها طول می‌کشد، اما ما از دل خود راضی هستیم و به خواسته‌هایمان رسیده‌ایم.

برداشت: ما هرچند در دنیای مادی و روی زمین زندگی می‌کنیم، اما به خاطر عشق و محبت به محبوب‌مان، به نوعی خود را متعهد و وابسته کرده‌ایم.

برداشت: از ابتدای راه می‌توان به مقصد رسید، اما ما بدون دلیل به فکر نتیجه نهایی هستیم.

برداشت: وقتی که چیزی در اختیار نداریم، باید مراقب باشیم که به دام نرویم. دل ما همچون دامی است که خود به خود به آن گره خورده‌ایم و نمی‌توانیم از آن رها شویم.

برداشت: ما نمی‌توانیم کافر را که زنجیر به خود بسته به خاطر ذوق و شوقی که داریم، در حالت احرام ببینیم.