غزل شمارهٔ ۵۸۳۱

برداشت: کاری نکن که ناچار شوم تیر غم را به سوی آسمان پرتاب کنم و هر ناله‌ای را که در دل دارم به زبان بیاورم.

برداشت: کاری نکن که از درگاه تو دور شوم، زیرا طاقت داغ صبوری را ندارم و نمی‌توانم این درد را بر دل بگذارم.

برداشت: کاری نکن که عشق من به تو باعث شود دیگران از عشق دور شوند و از پیوند عاشقانه خود جدا شوند.

برداشت: کاری نکن که در نیمه شب، از شکاف قفس، راه فرار برای دل ضعیف من باز شود.

برداشت: کاری نکن که درد و راز درونم را با مداوای نادرست و بی‎فایده پنهان کنم.

برداشت: عدالت نیست که بعد از صد بهار، که درخت تو به هیچ برگ سبزی نمی‌رسد، من تو را از آشیان خود بیرون کنم.

برداشت: لطفاً آخر کار را طوری نکن که مانند صائب، دل از رشته‌های زلف تو ببرم و به سمت نیکوکاران بروم.