غزل شمارهٔ ۵۸۳۰

برداشت: کسی که باده و تریاک را به یکدیگر نسبت می‌دهد، نمی‌تواند سخاوت و خودداری را نیز به هم ربط دهد.

برداشت: پای من به دوری و تنهایی گرفتار شده است، و این گرفتاری به وسیله کسی ایجاد شده که به آسمان‌ها و سرنوشت‌های بزرگ تسلط دارد.

برداشت: من امیدوارم که در دوره‌ی دشواری، وقتی دستانم از گریه تر است، بتوانم خوشه‌های گرانبهای زندگی را به هم نزدیک کنم.

برداشت: پای چراغ به نور و روشنایی آن دسترسی ندارد، زیرا دشمنی وجود دارد که بخت و شعله‌ی آگاهی را به هم می‌زند.

برداشت: به چیزی که به تو می‌گوید که غافل نباش، توجه کن. مانند لاله‌ای که نمی‌تواند درک کند که زندگی‌اش از دو مرحله گذر کرده است. یک جا بنشین و باده و تریاک را با هم مخلوط کن.

برداشت: احساس ناتوانی دارم در مواجهه با مشکلات و دل‌مشغولی‌هایم. دنبال نیرویی هستم که بتواند این آشفتگی و پراکندگی را به هم جمع کند و نظم بخشد.

برداشت: جز زلف زیبا و دلکش، چه چیزی می‌تواند دل‌های غمگین را به هم نزدیک کند؟ مانند تسبیحی که با رشته‌اش صد دل شکسته را به هم متصل می‌کند.

برداشت: آیا می‌توان به کسی که پاکی و صفا دارد، امیدی بست؟ چرا که در برابر او مانند آبی که در آینه منعکس شده، دشمنی وجود دارد که آن پاکی را به هم می‌ریزد.