غزل شمارهٔ ۵۸۲۹

برداشت: تا کی باید به میکده زحمت بدهم؟ من از می حالم را با غم دل به دست می‌آورم.

برداشت: اگر من خبر دهم که در گوشه‌ای از قناعت، روحانیان و پادشاهان همگی از تخت و تاج خود پایین می‌آیند، برایشان آنچه از قناعت و ساده‌زیستی می‌گوید، مهم‌تر از قدرت و ثروت خواهد بود.

برداشت: هرگز نگذار که روزی به دست دیگری اعتماد کنم، وقتی که به آغوش تو بازگشته‌ام.

برداشت: دل مثل یک وحشی است که نمی‌شود به سادگی آن را وادار به آرامش کرد. من دیوانه را در کوچه و بازار رها نخواهم کرد.

برداشت: من دریای بخیلی هستم که می‌توانم با هر قطره‌ای که به جوش می‌آید، کلاه و کمر بزنم.

برداشت: یوسف به خاطر زیبایی‌اش قلب‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد و این نشان‌دهندهٔ عقل و درک نیست. هرگز نمی‌خواهم که زیبایی و روشنایی صبح را به خواب شب بفروشم.

برداشت: کسی که طلا به طلا می‌دهد، هیچ کمبودی ندارد؛ من جانم را به مردمی می‌دهم که ارزش واقعی را درک می‌کنند.

برداشت: اگر آسمان با چشم سرد و تلخی به من نگاه کند، نه تنها خرمن امیدم را به باد می‌دهد، بلکه از عمق ناراحتی‌ام در صبحگاه، خود را رها می‌کنم.

برداشت: من به خاطر انتقادات و سرزنش‌ها ناراحت نیستم، چون مانند کبک که از روی ترس قوز کرده و غمگین نمی‌شود، به کوه و دشت می‌خندم.

برداشت: اگرچه در این باغ مانند نخیلی که میوه دارد باران ببارد، اگر بر سر من سنگی هم بیفتد، من با کمال خضوع و تسلیم این مصیبت را می‌پذیرم.

برداشت: در حالتی که مست هستم و به خواب نرفته‌ام، اگر نتوانم خود را کنترل کنم، از عمق دل‌هایم خبر می‌دهم.

برداشت: صحبت کسانی که در دوران سخت، از عشق و احساس می‌سوزند، برای من همچون مرگ است. من برای آن‌ها زندگی و جانم را فدای درد و رنج می‌کنم، مانند جرقه‌ای که می‌تواند آتش را شعله‌ور کند.

برداشت: امید من مانند نخی است که بی‌ثمر است، مانند بید و سرو. مگر اینکه با عشق پرورش یابد و شکوفا شود.