غزل شمارهٔ ۵۸۲۷

برداشت: به دست آوردن خوراک از دهان پرندگان دشوار است و آن‌ها نمی‌گذارند آسایشگاه خود را از دست بدهند.

برداشت: هرگز افرادی که به یکدیگر وابسته‌اند، به سادگی از مشکلات و حوادث بزرگ نمی‌گذرند و در برابر چالش‌ها ایستادگی می‌کنند.

برداشت: سران ظلم و ستم، یکدیگر را تقویت می‌کنند. این گروه، از دل‌های سخت و بی‌رحم به وجود آمده‌اند.

برداشت: در آسیا، دو دانه نمی‌توانند در کنار هم رشد کنند و زیر آسمان، دو دل مهربان نیز نمی‌توانند با هم زندگی کنند.

برداشت: چشم روزگار از کینه و دورویی خسته نمی‌شود و همواره به دنبال آن است که تو را به حال خود نگذارد و مانع از آن شود که به آرامش برسی.

برداشت: هر زمان که به جهان و آنچه در آن است می نگرم، جز سنگ و شیشه چیز دیگری نمی بینم. حتی دل‌های مهربان نیز در این دنیا بی‌ثبات و ناپایدار به نظر می رسند.

برداشت: از رنگ چهره‌ام، راز دل من در دست یار فاش شده است. کسانی که زبان بسته‌اند، می‌دانند که زبان به سخن نہیں آمده است.

برداشت: در زمانه‌ای که تو با رفتار خوب و شایسته‌ات دیگران را تحت تأثیر قرار دادی، مردم با دل و جان و محبت به نظم و هماهنگی روی آوردند.