غزل شمارهٔ ۵۸۲۶

برداشت: به نزد من نیا، زیرا وقتی تو نزدیک می‌شوی، من از خودم دور می‌شوم و از شوق وصال تو به حالت بی‌خودی می‌رسم.

برداشت: نیازی به برداشتن نقاب نیست، زیرا من به راحتی از چهره پنهان تو جذب و شگفت‌زده می‌شوم.

برداشت: چشمان پر از خواب و مستی‌ام مرا از کار و زندگی دور می‌کند، وگرنه من می‌توانم به راحتی در برابر شراب قوی مقاومت کنم.

برداشت: اگرچه از دید تو دورتر می‌شوم، اما احترام و ادب من را به تو نزدیک‌تر می‌کند.

برداشت: من از آفتاب روشنایی پیدا کرده‌ام، ولی در شب تاریک به طور پنهانی می‌شوم.

برداشت: من به امید اینکه روزی اوضاع بهبود یابد، مانند ماه در آسمان رشد می‌کنم و در انتظار آمدن تو هستم تا زندگی‌ام پر از نشاط و رونق شود.

برداشت: من از نظر جسمی ناتوان‌تر از آن هستم که صورت واقعی‌ام را در آینه ببینم و به همین دلیل در آینه پنهان می‌شوم.

برداشت: با وجود اینکه خودم را به بی‌راهه می‌برم و مردم را نیز به راهی نادرست هدایت می‌کنم، اما در عین حال می‌توانم به عنوان راهنمایی برای بسیاری از افراد عمل کنم.

برداشت: کسانی که دیدگاه محدودی دارند به من می‌گویند که از روی حرص قانع شده‌ام، ولی من با وجود این، همچون موریانه‌ای که در حال جمع‌آوری توشه است، تلاش می‌کنم و به هدف‌هایم می‌رسم.

برداشت: هر چیزی که از نظر مردم دور می‌شود، از دل نیز فراموش می‌شود. من هم در دید دیگران از دل دور می‌شوم.

برداشت: وقتی مردم حالت طبیعی خود را از دست می‌دهند و دیوانه می‌شوند، از خودشان دور می‌شوند. اما من، هرگاه از خودم دور می‌شوم، به حالت واقعی خودم برمی‌گردم.

برداشت: لنگر من به ساحل ارتباط دارد، هرچند که احساسات و هیجاناتم به اندازه یک دریای پرموج و گسترده عمیق و شدید می‌شود.

برداشت: به خاطر اینکه خیلی از دیگران دچار گزند و آزار قرار گرفته‌ام، حالا احساس می‌کنم که برای فرار از این وضعیت، به سمت مکان‌هایی می‌روم که شبیه زنبور عسل است و ممکن است به من آسیب برسانند.

برداشت: من از چشم بد، زخم‌های خود را پنهان می‌کنم؛ حتی اگر به داروی خوشبوی کافور نیز آغشته شوم.