غزل شمارهٔ ۵۸۲۵

برداشت: من به لب‌هایم مانند صدف ارزشی نمی‌دهم و اجازه نمی‌دهم که زیبایی‌ام تحت تأثیر قرار بگیرد. من خودم را با دیگران برابر نمی‌دانم.

برداشت: من مانند شاخ شکوفه‌ای هستم و سیم‌هایم مانند سبیل هستند. من هیچ‌گونه تردیدی در بخشیدن ارزش‌های خود به راهی که می‌رویم، ندارم.

برداشت: در دل من که به هیچ چیز نیاز ندارم، آب و خون یکی شده‌اند و من نمی‌توانم ارزش خالص گوهر را با چیزهای بی‌ارزش مقایسه کنم.

برداشت: من نمی‌توانم مانند زاهدان خود را از آب دور کنم، زیرا تا زمانی که شراب وجود دارد، نخواهم توانست از نگاه به کوثر (آب زلال) دست بردارم.

برداشت: تخته‌ای که طوطی‌ها بر روی آن آموزش می‌بینند، مانند یک آیینه است. من سخنانی را که بدون استدلال و منطقی بیان شده‌اند، بازگو نمی‌کنم.

برداشت: با دل شکسته و احساسات فراوان، بی‌پروا در مسیر عشق حرکت کرده‌ام و به هیچ چیزی جز این عشق اهمیت نمی‌دهم.

برداشت: دل من همچون کعبه‌ای است که در هر لحظه به عشق تو می‌درخشد، و همچون آفتابی که در آسمان می‌تابد، من در برابر تو خم نمی‌شوم و سجده نمی‌کنم.

برداشت: من از نظر سخن‌وری و بیان نسبت به اهل هند برجسته‌تر هستم، زیرا مانند طوطی‌ها داستان‌ها را تکرار نمی‌کنم.

برداشت: به خاطر نگرانی و دغدغه‌هایی که دارم، آن‌قدر در فکر و اندیشه‌ام فرو رفتم که حتی در روز قیامت هم نمی‌توانم سرم را بالا کنم.