غزل شمارهٔ ۵۸۲۴

برداشت: با اشک‌های چشمانم دل خود را شفاف و روشن می‌سازم، و آیینه را با دامن مرطوب خود تمیز می‌کنم.

برداشت: نشاط و سرزندگی مانند دایره‌ای است که با پرگار محیطش مشخص شده است، من نیز با تلاشی هوشمندانه و هدفمند، این دایره را به وجود می‌آورم و به تقویت آن مشغولم.

برداشت: من غبار جانم را از روی صفای آیینه حفظ می‌کنم، حتی اگر از تیغ تو خودداری کنم.

برداشت: هر جا که می‌روم، از عشق و شوق تو دامی به زمین می‌چینم تا تو را شکار کنم.

برداشت: من در حالتی از بی‌خبری و مستی هستم و در عین حال از درگاه الهی دعا می‌کنم، دستی بلند می‌کنم که مانند درخت انگور سر به فلک می‌ساید.

برداشت: دارم با اشک‌های ناامیدم، امیدهایی را به وجود می‌آورم، حتی اگر احساس کنم که تمامی آرزوهایم در دل زمین خاموش شده‌اند.

برداشت: در باغ بدون تو هر بار که نوشیدنی می‌نوشم، دستان و دهانم را به دامن گل پاک و تمیز می‌کنم.

برداشت: هرچند در نهایت ممکن است ثمره‌ای از کارهایم نصیبم نشود، اما با شجاعت و عزم راسخ، انرژی و توانم را در راه هدفم صرف می‌کنم.

برداشت: برقی که ناشی از اوست، باعث می‌شود که سینه ابر بهار از سادگی و زیبایی خود شکافته شود و من این زیبایی را در دل خشکی‌های زمین جاری می‌کنم.

برداشت: به خاطر ضعف جسمی من، حالتی پیدا می‌کنم که مثل حبابی که زیر فشار ترک می‌خورد، به راحتی می‌شکنم.